نویسنده:احساس بی احساس

عشق...
عشق یعنی مهر بی چون و چرا ؛ عشق یعنی كوشش بی ادعا ....عشق یعنی مهر بی اما اگر ؛ عشق یعنی رفتن با پای سر .....عشق یعنی دل تپیدن بهر دوست ؛ عشقیعنی جان من قربان اوست ....عشق یعنی خواندن از چشمان او ؛ حرفهای دل بدون گفتگو .....عشق یعنی عاشق بی زحمتی ؛ عشق یعنی بوسه بی شهوتی .....عشق ، یار مهربان زندگی ؛ بادبان و نردبان زندگی .....عشق یعنی دشت گلكاری شده ؛ در كویری چشمه ای جاری شده .....یك
شقایق در میان دشت خار ؛ باور امكان با یك گل بهار .....در خزان

نویسنده:احساس بی احساس

نویسنده:احساس بی احساس

فریاد های سوخته

من با کدام دل به تماشا نشسته ام
آسوده
مرگ آب و هوا و نبات را
مرگ حیات را ؟
من با کدام یارا
در این غبار سنگین
مرگ پرندهها را خاموش مانده ام ؟
در انهدام جنگل
در انقراض دریا
در قتل عام ماهی
من با کدام مایه صبوری
فریاد برنداشته ام
ای!….؟
پیکار خیر و شر
کز بامداد روز نخستین
آغاز گشته بود
در این شب بلند به پایان رسیده است
خیر از زمین به عالم دیگر گریخته ست
وین خون گرم اوست که هر جا که بگذریم
بر خک ریخته ست
در تنگنای دلهره اینک
خاموش و خشمگین به چه کاریم ؟
فریاد های سوخته مان را
در غربت کدام بیابان
از سینه های خسته برآریم ؟
ای کودک نیامده ! ای آرزوی دور
کی چهره می نمایی؟
ای نور مبهمی که نمی بینمت درست
کی پرده می گشایی ؟
امروز دست گیر که فردا
از دست رفته است
انسان خسته ای که نجاتش به دست تست

شاعر: فریدون مشیری

نویسنده:احساس بی احساس

غزلی شکسته

برای ماه غمگین نشسته
گل بود و می شکفت بر امواج آب ماه
می بود و مستی آور
مثل شراب ماه
شبهای لاجوردی
بر پرنیان ابر
همراه لای لای خموش ستاره ها
می شد چراغ رهگذر دشت خواب ماه
روزی پرنده ای
با بال آهنین و نفس های آتشین
برخاست از زمین
آورد بالهای گران را به اهتزاز
چرخید بر فراز
پرواز کرد تا لب ایوان آفتاب
آمد به زیر سایه بال عقاب ماه
اینک زنی است آنجا
عریان و اشکبار
غارت شده به بستر آشفته شرمسار
غمگین نشسته خسته و خرد و خراب ماه
داوودی در شب سپید هزار پر
سر بر نمی کند به سلام ستاره ها
برگرد خویش هاله ای از آه بسته است
تا روی خود نهان کند از آفتاب ماه
از قعر این غبار
من بانگ می زنم
کای شبچراغ مهر
ما با سیاهکاری شب خو نمی کنیم
مسپارمان به ظلمت جاوید

هرگز زمین مباد
از دولت نگاه تو نومید
نوری به ما ببخش
بر ما دوباره از سر رحمت بتاب ماه

نویسنده:احساس بی احساس

نویسنده:احساس بی احساس

نویسنده:احساس بی احساس

وقتی تو آمدی قلب شكسته ام  پر از عشق شد

زندگی ام پر از طراوت و تازگی شد
 
 تو مانند بارانی بر روی من باریدی

و تن خسته و غم زده مرا پر از عشق كردی

تو مانند گلی در باغچه ی قلبم روییدی و قلب سوخته مرا گلستان عاشقی كردی

تو مانند مهتابی بر آسمان دلم تابیدی و دل تاریك مرا پر از نور عشق خودت كردی

تو با گرمای وجودت آسمان سرد دلم را گرم گرم كردی

وقتی تو آمدی احساس میكردم دنیا مال من است، چون تو دنیای منی

تو همان امید زندگی منی كه آمدی

تو كه آمدی گذشته های تلخم همه از صحنه قلبم سوخت و از بین رفت

تو كه آمدی تمام خاطرات گذشته از دفتر دلم سوزاندم

و همه را از صندوقچه قلبم بیرون ریختم و از یاد بردم

تو كه آمدی عاشقی برایم پر معنا تر از گذشته شد

كلام دوست داشتن مقدس تر همیشه شد

و داستان لیلی و مجنون برایم واقعی تر از قبل شد

تو كه آمدی، تنهایی به عزا نشست ،غم سفر كرد

وقتی تو آمدی ساحل دریای دلم پر از مروارید و صدف شد
 
دیگر كنار ساحل تنها نبودم تو نیز با من بودی

تو مانند یك نوای عاشقانه در قلبم نشستی

و قلب مرا با آن نوای آرامت پر از محبت كردی

تو مانند پرنده ایی در دلم نشستی و با پروازت در آسمان دلم

به من غرور پرواز به دشت عشق بخشیدی

تو مانند یك خاطره ی شیرین در دفتر عشقم می مانی و خواهی ماند

دفتر عشق را همراه با كلام مقدس تو و با تمام خاطرات
 
شیرینی كه با هم داشتیم در صندوقچه ی قلبم میگذارم

و كلیدش را به دست حق می سپارم